Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Το Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο. Μια υπέροχη πρωτοβουλία!!

 

Το Αυτοδιαχειριζόμενο Ωδείο 

 Είναι μια αυτοοργανωμένη δομή που βρίσκεται στο χώρο της Ανοιχτής συνέλευσης για τη διεκδίκηση του Ασυρμάτου.σε ένα σημείο που ενώνει τρεις περιοχές (Άγιο Δημήτριο,Νέα Σμύρνη,Παλαιό Φάληρο..)
 Λειτουργεί συλλογικά, με οριζόντιες διαδικασίες, χωρίς ιεραρχίες ισότιμα, με ελευθερία και σεβασμό για τον άλλο, με ευθύνη και αυτοδέσμευση και με σκοπό τη διάδοση της μουσικής γνώσης.
 Απευθύνεται σε όσους θέλουν να μάθουν μουσική και λόγω οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης δεν έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν στα ιδιωτικά ωδεία και τις μουσικές σχολές. Επίσης σε όσους εγκατέλειψαν τις σπουδές τους λόγω φτώχειας, ανεργίας κλπ.σε όλους χωρίς κριτήρια που διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους,πέρα από εθνικότητες, χρώμα και άλλες διακρίσεις.
 Το παραπάνω εγχείρημα δεν είναι εκδήλωση φιλανθρωπίας κάποιων προνομιούχων,αλλά έκφραση της ανάγκης για συλλογική δράση και οργάνωση δομών κοινωνικής αλληλεγγύης και ελεύθερης προσφοράς που δεν βασίζεται στους κανόνες της αγοράς.
 Είναι συγγενές με άλλες αντίστοιχες προσπάθειες και θέλει να ανήκει σ'αυτή την ευρύτερη κοινότητα αγώνα και αντίστασης απέναντι στην εξαθλίωση και φτωχοποίηση της ζωής μας,ειδικά στον τομέα της εκπαίδευσης και του πολιτισμού
 Το μοναδικό όργανο που παίρνει τις αποφάσεις για τη λειτουργία του αυτοδιαχειριζόμενου ωδείου είναι η συνέλευση στην οποία συμμετέχουν οι καθηγητές, οι ενήλικοι μαθητές, οι γονείς και όσοι ελεύθερα θέλουν
να προσφέρουν στο εγχείρημα.
 Όλες οι σχέσεις που αναπτύσσονται είναι αχρήματες.
 Οι ανάγκες κυρίως για τις υλικοτεχνικές υποδομές όπως μουσικά όργανα, παρτιτούρες, αναλώσιμα κλπ καλύπτονται μέσω κάθε ανιδιοτελούς πρωτοβουλίας για δωρεά και μέσω ανοιχτών δημόσιων εκδηλώσεων που αποφασίζει η συνέλευση.

 

 

Η μουσική μας ενώνει, η μουσική είναι για όλους.

 

 

Περισσότερες πληροφορίες εδώ :   http://awdeion.blogspot.gr/

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Κανάλια Καρδίτσας (εντυπώσεις από μια σύντομη επίσκεψη) του Χάρη Κανάκη.

Κανάλια Καρδίτσας 

Γενική αποψη του χωριού


Στις αρχές Αυγούστου 2013 είχα την τύχη να βρεθώ στην ευρύτερη περιοχή της Καρδίτσας. Η επίσκεψη σε αγαπημένα συγγενικά πρόσωπα μου έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίσω ένα πανέμορφο χωριό σε μια βουνοπλαγιά των Αγράφων.
 
Η θέα από το σπίτι της οικογένειας Ρίζου, την παλαιότερη οικογένεια του χωριού. Στο βάθος η Καρδίτσα.

Τα Κανάλια ανήκουν στο Δήμο Ιθώμης. Βρίσκονται σε απόσταση 14 χλμ. από την Καρδίτσα και σε υψόμετρο 350μ. με θέα προς το Θεσσαλικό κάμπο.
Το όνομα του χωριού οφείλεται, σύμφωνα με την παράδοση, στα κανάλια που έφερναν το νερό από τις πηγές στη Μονή Λυκουσάδας. Στο χωριό σώζονται αρκετά δείγματα παραδοσιακής-ηπειρωτικής αρχιτεκτονικής.
Χαρακτηριστικό σπίτι των Καναλιών

Τα Κανάλια είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του λογοτέχνη Σκάρου Ζήση και του λαογράφου Κίτσου Μακρή ο οποίος επιμελήθηκε και το λαογραφικό μουσείο που  υπάρχει στο χωριό από το 1979. Aπό το 1947 στο χωριό υπάρχει Πνευματικό Κέντρο με αίθουσα εκδηλώσεων και Βιβλιοθήκη.

 Η γραφική ατμόσφαιρα και οι πολλές ομορφιές του χωριού μαγεύουν κάθε επισκέπτη.
Φεύγοντας μαγεμένοι από τούτη την ανεπιτήδευτη ομορφιά, υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας πως σύντομα θα επιστρέψουμε. Θα περπατήσουμε πάλι στα γραφικά σοκάκια του χωριού θα γευτούμε την υπέροχη κουζίνα του φημισμένου εστιατορίου "Καναλίων Γεύσεις"και θα δροσιστούμε στα κρυστάλλινα νερά των πηγών της κεντρικής πλατείας με τα αιωνόβια πλατάνια.
Το εστιατόριο "Καναλίων Γεύσεις" στη κεντρική πλατεία.

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Frédéric Chopin: "Είμαι χαρούμενος εξωτερικά''


"Είμαι χαρούμενος εξωτερικά, ειδικά ανάμεσα στους δικούς μου ανθρώπους (μετρούν άραγε οι Πολωνοί για δικοί μου)? Αλλά μέσα μου με τρώει κάτι. Κάποιο προαίσθημα, το άγχος, τα όνειρα - ή αϋπνία - μελαγχολία, αδιαφορία - επιθυμία για ζωή, και την επόμενη στιγμή, επιθυμία για θάνατο. Κάποιο είδος της γλυκιάς γαλήνης, ένα είδος μούδιασμα, αφηρημάδα ..."Μακάρι να μπορούσα να αποτινάξω τις σκέψεις που δηλητηριάζουν την ευτυχία μου. Και όμως παίρνω ένα είδος ευχαρίστησης αναδεύοντάς τις. Μερικές φορές δεν μπορώ παρά να βογγώ, να υποφέρω, και να βγάζω την απελπισία μου στο πιάνο!"

Frédéric François Chopin

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Η ιστορία του τραγουδιού "Ζητάτε να σας πω", Αττικ, 1930


Δεν υπάρχει συνταγή μακροβιότητας για το τραγούδι, αλλά αν θέλαμε να ερευνήσουμε το θέμα, ένα από τα κομμάτια που θα βάζαμε στο τραπέζι είναι το «Ζητάτε να σας πω» του Αττίκ. Δεν υπάρχει γενιά που δεν το διασκεύασε, που δεν βούρκωσε, που δεν αναγνώρισε ανάμεσα στις στροφές του το λεπτό «άρωμα» μιας γραφής - της γραφής του Κλέωνα Τριανταφύλλου - που έμελλε να επηρεάσει βαθύτατα την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.

Ειδικά το «Ζητάτε να σας πω», δεν είναι μόνο μια πραγματική ιστορία (για μια μικρή, πικρή, χαμένη αγάπη), αλλά και μια ιστορία που φανερώνει πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η έμπνευση της στιγμής. Και η ικανότητα του δημιουργού να μπορεί να την πιάσει.

Πάντως εμείς (του '80 οι εκδρομείς) το ακούσαμε από την Αρλέτα, τη Χάρη Αλεξίου, την Τάνια Τσανακλίδου, τη Νένα Βενετσάνου και την ορχήστρα του Δαυίδ Ναχμία, αργότερα (η νεότερη γενιά) από τον Μανώλη Φάμελο, ενώ αν πήγαινε κανείς προς τα πίσω θα συναντούσε τον Πέτρο Επιτροπάκη και ακόμα πιο παλιά την πρώτη διδάξασα Δανάη (Στρατηγοπούλου).

Δανάη Στρατηγοπούλου, η κοσμοπολίτισσα της γενιάς του '30, η γοητεία, η μεγάλη φωνή. Η μούσα του Αττίκ.

Ο Αττίκ και η Μάντρα του. Ενα δικό του αυτοσχέδιο «θεατράκι / καφέ σαντάν», off αθηναϊκού Broadway (στην Πλατεία Αγάμων - οδό Μηθύμνης - δεν υπήρχαν θέατρα) όπου κατάφερε να γίνει «μαστ» για τον μέσο Αθηναίο του '30. Το 1935 η Μάντρα μεταφέρθηκε από την Πλατεία Αγάμων στο θεατράκι «Δελφοί» της οδού Αχαρνών και λειτούργησε ώς το 1940. Η Δανάη εξηγεί (μέσα από το βιβλίο της «Τραγουδώντας»).

«Τι ήταν η Μάντρα; Πολλά πράγματα και τίποτα. Λίγο Παρίσι, λίγη Ανατολή, κάμποση Αθήνα και πολύς Αττίκ. Λίγη παριζιάνικη μπουάτ, λίγη αθηναϊκή επιθεώρηση, ύφος βαριετέ ή ταβέρνας, ένα είδος μουσικοφιλολογικής στοάς (.). Σκηνικά, σκηνογραφίες και τα τoιαύτα, υποτυπώδη ή ανύπαρκτα (.). Τραγούδια, παρλάτες, ποιήματα, καλαμπούρια, οκτάστιχα εκτοξεύονταν από τους ηθοποιούς και αντιστρόφως. Και μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα κυριαρχούσε ο Αττίκ με τη φαλακρίτσα του και την ποιητικήν του φλοτάν γραβάτα». Αν μεταφέραμε τα λεγόμενά της στη σημερινή εποχή, θα λέγαμε ότι η Μάντρα του Αττίκ ήταν το πρώτο «διαδραστικό» θέαμα της Αθήνας. Εκείνος (Αττίκ) από το πιάνο του, εκείνοι (θεατές) από την πλατεία, με τα σχόλια, τις ατάκες τους, τις παραγγελιές τους. Μια προσιτή για τον μέσο Αθηναίο διασκέδαση, όπου, όπως έλεγε ο ίδιος «ανάγκαζε τον αθηναίο θεατή να διασκεδάζει με το τίποτε και να εκτροχιάζεται από τα σύνορα της θρυλικής σοβαροφάνειας» (Λάμπρος Λιάβας - «Ελληνικό Τραγούδι» από το 1821-1950).

Στην Αθήνα των προσφύγων (1922 η Μικρασιατική Καταστροφή), του ρεμπέτικου και των μικρασιάτικων αμανέδων από τη μια και του ταγκό από την άλλη. Στην Αθήνα του Μεσοπολέμου. Των δεκάδων μπερντέδων (Καραγκιόζη) και της καντάδας. Της Σοφίας Βέμπο, του Ορέστη Μακρή, της ελληνικής επιθεώρησης και της οπερέτας. Της ρετσίνας και της γαλλικής σαμπάνιας.

Με τον αστό, εκλεπτυσμένο Αττίκ, που πρώτα έκανε καριέρα στο Παρίσι και έζησε εκ των έσω το γαλλικό chanson (έγραψε πάνω από 300 τραγούδια), η Ελλάδα θα μπει σε μια νέα τραγουδιστική εποχή, πιο κοσμοπολίτικη, συμβατή με ό,τι συνέβαινε εκείνη την εποχή σε Ευρώπη και Αμερική. Τα τραγούδια του Αττίκ είναι μικρές ιστορίες, με αρχή μέση και τέλος, οι μελωδίες και οι στίχοι του απελευθερώνονται από τις στυλιζαρισμένες φόρμες της εποχής κι ένα μεγάλο κοινό βρίσκει στο πρόσωπό του έναν δικό του συνοδοιπόρο. Εκλεπτυσμένο, βαθύ, «δουλεμένο» μουσικά, σίγουρα πιο Ευρωπαίο απ' το κυρίαρχο τραγουδιστικό ρεύμα της εποχής.

Το μαράζι του έρωτα η κινητήρια δύναμή του. Και το κυρίως θέμα.

Το παρασκήνιο τού «Ζητάτε να σας πω» έχει άμεση σχέση με την προσωπική του ζωή, τον έρωτα του για μια γυναίκα που τον άφησε.



Η ιστορία πάει κάπως έτσι.

Ο Αττίκ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την ηθοποιό Μαρίκα Φιλιππίδου η οποία αργότερα τον εγκατέλειψε και παντρεύτηκε τον Σταμάτη Μερκούρη (πατέρα της Μελίνας Μερκούρη). Ο έρωτάς του γι' αυτήν τη γυναίκα ήταν πηγή έμπνευσης, πηγή ζωής, αλλά και πηγή μεγάλου πόνου. Το τραγούδι «Είδα μάτια» - μεγάλη επιτυχία τότε - όλοι ήξεραν για ποια «μάτια» είχε γραφτεί. Τα μάτια της.

Μικρή πόλη η Αθήνα, τα νέα κυκλοφορούσαν με ταχύτητα «τουίτερ» (χωρίς τουίτερ), χωρισμοί, έρωτες, πιπεράτα σκάνδαλα έφταναν και στις πιο φτωχικές γειτονιές και όταν ένα βράδυ ο Αττίκ βρισκόταν στο πιάνο του κι είχε απέναντί του την τέως σύζυγό του με τον νέο της άνδρα, όλη η Μάντρα του φώναζε πες το «Είδα μάτια» - γνωρίζοντας ότι η «αγαπημένη» ήταν εκεί. Τότε εκείνος αποσύρθηκε στο καμαρίνι του και μέσα σε 10 λεπτά έφτιαξε το νέο τραγούδι. «Ζητάτε να σας πω / τον πρώτο μου σκοπό / τα περασμένα μου γινάτια / ζητάτε «είδα μάτια» / με σκίζετε κομμάτια.». Το ανεξήγητο της έμπνευσης. Και της ικανότητας του δημιουργού να κάνει τραγούδι με την άνεση μιας αναπνοής.

Για πάνω από 10 χρόνια ο Αττίκ και το «εκτροχιασθέν μουσικό καμπαρέ» θα όργωνε την Ελλάδα αλλά και χώρες του απόδημου ελληνισμού. Ολοι τον ήξεραν, όλοι τον τραγουδούσαν, όλοι ήξεραν ότι ο βιρτουόζος (κονφερασιέ, μουσικός, χορευτής κ.ά.) είχε ψυχή ποιητή και καρδιά παιδιού.
Στην Κατοχή συνέχισε τις εμφανίσεις του στον χώρο του βαριετέ «Αλκαζάρ» και το 1943 πρωταγωνίστησε στην πρώτη ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Χειροκροτήματα» που είχε σαν υπόθεση το δράμα ενός διάσημου καλλιτέχνη που γερνάει. Ενας καλλιτέχνης που γερνάει. Και ας ήταν μόνο 59 ετών. Μπορεί να ήταν το σκοτάδι της Κατοχής, μπορεί το δικό του, πάντως ο Αττίκ του '43 δεν θύμιζε πια τον λαμπερό, γεμάτο χιούμορ κοσμοπολίτη που έφερνε βόλτα τον κόσμο όλο. Μήνες αργότερα από την προβολή της ταινίας, Αύγουστο μήνα, αυτοκτόνησε. Υπερβολική δόση υπνωτικών. Και ήταν μόνο 59 ετών.



Ζητάτε να σας πω

τον πρώτο μου σκοπό
τα περασμένα μου γινάτια
ζητάτε είδα μάτια
με σκίζετε κομμάτια

Σε μια παλιά πληγή
που ακόμα αιμορραγεί
μη μου γυρνάτε το μαχαίρι
αφού ο καθένας ξέρει
τι πόνο θα μου φέρει

Είναι πολύ σκληρό
να σου ζητούν να τραγουδήσεις
έναν παλιό σκοπό
που προσπαθείς να λησμονήσεις

Στο γλέντι σας αυτό
δε θα' τανε σωστό
αντί για άλλο πιοτό
να πιω εγώ φαρμάκι
μ' ένα τέτοιο τραγουδάκι

Γελάτε ειρωνικά
και λέτε μυστικά
ίσως με κάποια καταφρόνια
μια και περάσαν χρόνια
εσύ τι κλαις αιώνια

Γιατί βαρυγκωμείς
δεν είδαμε και μεις
μια ομορφιά σ' αυτή τη ζήση
δεν πήραμε απ' τη φύση
καρδιά για ν' αγαπήσει

Αχ, δεν είν' οι καρδιές
όλες το ίδιο καμωμένες
ούτε κι οι ομορφιές
στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες

Και μες στη συντροφιά
σε κάθε ρουφηξιά
ξεχνώ μιαν ομορφιά
που γέμιζε μεράκι
το παλιό μου τραγουδάκι

Ένα τραγούδι, μια ιστορία  : 1930- Ζητάτε να σας πω, Αττικ γράφει η Χάρις Ποντίδα (www.tanea.gr)

Πηγή:24grammata.com