Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Παντελής Καβακόπουλος. Ένας ακούραστος ερευνητής της Ελληνικής Μουσικής Παράδοσης.





Ο Παντελής Καβακόπουλος γεννήθηκε στη Βήσσανη των Ιωαννίνων το 1923.
 Κατάγεται από οικογένεια παραδοσιακών μουσικών. Παίζει βιολί από εννέα
χρόνων. Το 1939 έρχεται στην Αθήνα και παρουσιάζεται στο Ωδείο Αθηνών. Μετά
από εισήγηση των αείμνηστων Θρασύβουλου Γεωργιάδη και Γεωργίου Ζαρίφη,
συνδιευθυντών στο “Ωδείο Αθηνών”, πετυχαίνει την εισαγωγή του στη σχολή βιολιού (δωρεάν), με Δασκάλους τους αείμνηστους Mίνο Δούνια, Δημ. Χωραφά και Μενέλαο Παλάντιο.
Παράλληλα φοιτά στο “Ελληνικό” Ωδείο στη σχολή της Βυζαντινής μουσικής στους αείμνηστους καθηγητές Θεόδωρο Χατζηθεοδώρου, Μάριο Βάρβογλη και Αντίοχο Ευαγγελάτο, απ’ όπου παίρνει με “παμψηφεί άριστα” το Δίπλωμα της Βυζαντινής μουσικής.
 Το 1946 διορίζεται υπάλληλος στο Νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Σπουδάζει και παίρνει το απολυτήριο από το εξατάξιο νυχτερινό Γυμνάσιο.
 Τον Αύγουστο του 1950 διορίζεται στο μουσικό τμήμα του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Από το έτος 1951 ως το 1956 μεταδίδει εβδομαδιαίες εκπομπές στο Ε.Ι.Ρ. με δημοτικά τραγούδια. Παράλληλα μετέχει και στην προπαγανδιστική  εκπομπή του Ραδ. Σταθμού με Κυπριακά τραγούδια, με τίτλο “Το ΟΧΙ της Κύπρου” και με διαδοχικούς ομιλητές τους αείμνηστους, Δ/ντή Προγράμματος και δημοσιογράφο Δημήτρη Πουρνάρα, το Δ/ντή Βραχέων Πύρρο Μπαμίχα, Κυριάκο Καραμάνο, μετ’έπειτα Δ/ντή του Ραδ. Ιδρ. Κύπρου.

Εργάστηκε ως καθηγητής για 25 χρόνια στην Οικοκυρική Σχολή “Το Ελληνικό Σπίτι” της αειμνήστου Αγγελικής Χατζημιχάλη στην Αθήνα και στο Ιδιωτικό Γυμνάσιο “Σχολινάκη” στον Οικισμό Παπάγου.
Για πρώτη φορά στα 1952-55, μεταδόθηκαν θρακικά τραγούδια με την ορχήστρα και τη χορωδία του Π.Κ. από τους Ραδιοφωνικούς Σταθμούς του Ε.Ι.Ρ. με λαογραφική ανάλυση τραγουδιών από τον αείμνηστο Πρόεδρο της Εταιρείας Θρακικών  Μελετών,  Πολύδωρο Παπαχριστοδούλου και τη λαογράφο λογοτέχνη Ειρήνη Καβακοπούλου.
 Από το 1947 μέχρι και το 1949, με το μουσικό συγκρότημα και τη χορωδία του, έκανε την παραγωγή εκπομπών με δημοτικά τραγούδια απ’ όλη την Ελλάδα,
στον Ραδιοφωνικό Σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων.

Από το 1951 επισκέπτεται διάφορες περιοχές του Ελληνικού χώρου, ως μουσικολαογράφος ερευνητής, συλλέγει και καταγράφει τοπικά τραγούδια και σκοπούς, διαθέτοντας σήμερα ένα εξαιρετικά πλούσιο αρχείο της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.
Έγραψε τη μουσική για τη “Βαβυλωνία”, σε σκηνοθεσία του Καρόλου Κουν στο Θέατρο Τέχνης.
Επίσης, επένδυσε με μουσική πλήθος έργων και θεατρικών (ανταλλαγές με την Ιταλία, Premium Italia κ.λπ).
 Το 1961 ο αείμνηστος Πύρρος Σπυρομήλιος, Γενικός Δ/ντής του Ε.Ι.Ρ., κατόπιν εισηγήσεως του Π. Κ., αναθέτει σ’ αυτόν ειδικό συνεργείο για την αποστολή
και την συλλογή του μουσικολαογραφικού υλικού Θράκης, Μακεδονίας, Θεσσαλίας,
Ηπείρου, νήσων Σαρωνικού και Κρήτης. Το συλλεκτικό αυτό υλικό, με τίτλο “Το
δημοτικό τραγούδι στις πηγές του”, προβάλλεται σε εβδομαδιαίες ραδιοφωνικές εκπομπές από το Ε.Ι.Ρ., με μεγάλη επιτυχία και με επαινετικά σχόλια στις Αθηναϊκές εφημερίδες (Βήμα κ.λπ.).
 Συμμετέχει το 1946 επικεφαλής του συγκροτήματος δημοτικών τραγουδιών και βιολιστής, στο χορόδραμα της αείμνηστης Κούλας Πράτσικα στη Γαλλία.
Για πρώτη φορά δίνει τρία ρεσιτάλ Δημοτικής μουσικής με συνοδεία από
“κανονάκι” και “λαούτο” στο Γαλλικό Ινστιτούτο το 1946 και στον Παρνασσό το 1947 και 1948.
 Με το Ορχηστικό και το Χορωδιακό του συγκρότημα δίνει αξιόλογες συναυλίες το 1954 στην Εστία Νέας Σμύρνης, δύο στη Αίθουσα Κωνσταντινουπολιτών στον Αϊγιώργη, στην πλατεία Καρίτση και στα Φιλαδέλφεια το 1955, στο Θέατρο “Κεντρικόν” το 1957 και στο ίδιο θέατρο το 1968 υπό την αιγίδα της Περιηγητικής Λέσχης. Επίσης, στις Δελφικές εορτές, με τον συνθέτη Αργύρη Κουνάδη.
 Μετέχει στο Α΄ Βαλκανικό Φεστιβάλ στη Βουλγαρία το 1965, με τραγούδια
απ’ όλη την Ελλάδα στη πόλη Πύργο-Μπουργκάς και σε άλλες δεκαπέντε πόλεις.
(Αποστολή από την Α΄ Πολιτική Διεύθυνση του Υπουργείου Εξωτερικών).
Συμμετέχει στο Φεστιβάλ Λευκάδας το 1967.

Το 1976-77, με εντολή του Υπουργείου Παιδείας, αποσπάται από την υπηρεσία της Ε.Ρ.Τ. για ένα εξάμηνο, στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για την συλλογή και την έρευνα τραγουδιών της Ηπείρου.
 Στις εκάστοτε μουσικές εκπομπές της Ε.Ρ.Τ., εκτός των χορωδών, συμμετείχαν οι καλύτεροι παραδοσιακοί μουσικοί της Ελλάδας. Μεταξύ των πολλών, κατά διαδοχικά διαστήματα, οι ακόλουθοι: Κλαρίνo : Πελοπίδας Πάνου, Κυριάκος Κωστούλας, Μανώλης Παπαγεωργίου, Τάσος Χαλκιάς και Βασίλης Σούκας. Βιολί : Τάκης Τζέμος, Δημήτρης Λαβίδας ή Μπάγιας, Θεμιστοκλής Αγγελής και Γιώργος Κόρος.
Κανονάκι : Λάμπρος Σαβαΐδης και Νίκος Στεφανίδης. Σαντούρι : Παναγιώτης
Σκοπελίτης ή Αϊβαλιώτης, Μανώλης Φιστιξής και Αριστείδης Μόσχος. Λαούτο :
Δημήτριος Βλαχόπουλος, Βασίλειος Χαρίσης, Φώτης Χαλκιάς και Χρήστος
Ζώτος. Κι θάρα : Τάσος Ζέρβας και Κώστας Σούκας. Τουμπελέκι : Ματθαίος
Μπαλαμπάνης και ν τέφι Λάζαρος Χαρισιάδης και Γιάννης Καβάκος.

Έχει πραγματοποιήσει μουσικολογικές διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο αντίστοιχο των Ιωαννίνων, στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, στο χορευτικό Ίδρυμα Στράτου, στο Δήμο Έδεσσας, στον Παρνασσό και στην Αδελφότητα Βησσανιωτών.
 Έχει δημοσιεύσει μουσικολογικά άρθρα και βιβλιοκρισίες στα περιοδικά “Ενδοχώρα” (Αλεξανδρούπολη), “Παράδοση και τέχνη” (Αθήνα), “Μακεδονία” (Θεσσαλονίκη), “Επί τροχάδην” (Έδεσσα), “Ελλοπία” (Αθήνα) και “Χοροστάσι” (Αθήνα).
 Ηχογράφησε δίσκους 78, 45 και 33 στροφών με τραγούδια από όλη την Ελλάδα. Συγκεκριμένα, στα Μακεδονικά τραγούδια, οι εισαγωγές είναι συνθέσεις του ιδίου που έγιναν πανελλήνιες.
 Πέραν του παρόντος, είναι συγγραφέας πέντε μουσικολαογραφικών βιβλίων:
1. Μουσικά κείμενα δημοτικών τραγουδιών της Θράκης, Εταιρεία Θρακικών Μελετών: Αθήνα 1956
2. Τραγούδια της Βορειοδυτικής Θράκης, τόμος 178, Ι.Μ.Χ.Α.: Θεσσαλονίκη 1981.
3. Καθιστικά της Σωζόπολης, χορευτικά της Θράκης, τόμος 243, Ι.Μ.Χ.Α:  Θεσσαλονίκη 1993
4. Σκοποί και χοροί της Βορειοδυτικής Μακεδονίας, Ινστιτούτο Έρευνας Μουσικής και Ακουστικής (Ι.Ε.Μ.Α.): Αθήνα 2005.
5. Ανθολογία Μουσικολογικών Ανακοινώσεων και Δημοσιευμάτων 1954-2008, έκδ. Παντ. Καβακόπουλος: Αθήνα 2008.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

"Το φιλί της ελπίδας''


Μεγάλος ο συμβολισμός και η δύναμη μιας τέτοιας εικόνας που μπορεί και να περάσουν δεκάδες χρόνια για να την ξαναδεί κανείς. Μέσα σε έναν τερατώδη κόσμο που για άλλη μια φορά στην ιστορία του, ματώνει αλλάζοντας, δύο μεγάλες Θρησκευτικές προσωπικότητες συναντιούνται.
Καθώς σκύβουν και οι δύο μπροστά από τη Μεγάλη Πύλη δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο παρά μόνο να ελπίζουν πως όσοι τους παρακολουθούν ίσως νιώσουν την ανάγκη να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους, μετατρέποντας τον σύγχρονο παγκόσμιο εφιάλτη σε κάτι άλλο, λίγο πιο ανθρώπινο.
Γιατί το να γίνουμε καλύτεροι Χριστιανοί είναι πάρα πολύ δύσκολο, όμως μπορεί προσπαθώντας το να καταφέρουμε να γίνουμε κάποτε καλύτεροι άνθρωποι.

Χ.Κ.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Υπηρεσίες τηλεπικοινωνίας και άλλες ωμότητες.


 Παρατηρώντας τους δύο υπαλλήλους μεγάλης πρώην κρατικής εταιρίας τηλεπικοινωνίας που ήρθαν να αντικαταστήσουν ένα κομμένο καλώδιο, με την φραπεδιά στο ένα χέρι και το τσιγάρο στο άλλο, δυσανασχετούν με το παραμικρό γκρινιάζουν και αργούν, μετατρέποντας μια απλή σύνδεση ρουτίνας σε γνήσια περιπέτεια έξι ημερών.
  Αναρωτιέται κανείς βλέποντας τέτοιες συμπεριφορές αν με όλες αυτές τις πολυδιαφημισμένες ιδιωτικοποιήσεις-εξυγιάνσεις, ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε τις, πρόκειται ποτέ να αλλάξουν και τέτοιου είδους νοοτροπίες;  Είναι άραγε οι παρεχόμενες υπηρεσίες ανάλογες των χρεώσεων και των μονίμως αυξανόμενων λογαριασμών που καλούμαστε να πληρώνουμε όλοι μας;
  Μάλλον δεν ξέρω τι μου γίνεται έτσι;

Χ.Κ.

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ: Απόσπασμα συνέντευξης


"Εγώ ήμουν αριστούχος στο Εθνικό, και δίπλα μου προχωράγανε άνθρωποι που όταν τους ρώταγες «ποιος έγραψε την Αντιγόνη», σου απαντούσαν «ο Κρέων!». Κι αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα παιδιά, χαράζανε μετά και πορεία στον πολιτισμό μας; Πάντως, όταν η ιθύνουσα τάξη, που σας έλεγα, κυριάρχησε πια πέρα ως πέρα, η τάξη η λαϊκή την ακολούθησε, την πρόδωσε κι αυτή την ουσία της. Πρόδωσε τον ιδρώτα που έχυνε και χύνει, την αγνότητα και την ευπρέπειά της. Αυτοί που θα ‘πρεπε να συνεχίσουν να είναι οι δημιουργοί μιας αγάπης αυτόματης. Σαν ν’ αποθέσανε κάτω τη γυμνή τους την ψυχή, χωρίς πια να γυρίσουν πίσω, χωρίς να ξανακοιτάξουν προς τις ρίζες τους. Κι έγινε ό,τι έγινε, πάθαμε ό,τι πάθαμε, κι έχει φτάσει πια ο πολιτισμός μας εκεί που ‘χει φτάσει. Μας κοροϊδεύανε οι άλλοι, κι εμείς πήραμε την κοροϊδία τους για κουλτούρα, για πολιτισμό. Να: αυτό έγινε!»
 

ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ
Απόσπασμα από συνέντευξή του στον Σ. Κακίση (Νέα 7/4/2001)

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Ο έρωτας του Σοπέν για την Γεωργία Σάνδη



Αυτός ο χαμηλών τόνων, ντροπαλός και φιλάσθενος αλλά και ιδιοφυής άνθρωπος γνώρισε το 1837 τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του, τη Γεωργία Σάνδη. Η Αμαντίν-Ωρόρ-Λουσίλ Ντυπέν, όπως ήταν το πραγματικό όνομα της Σάνδη γεννήθηκε το 1804 στο Παρίσι και ήταν φεμινίστρια πριν καν δοθεί ορισμός σε αυτό τον όρο. Αφού παράτησε τον πρώτο της σύζυγο κυκλοφορούσε στο Παρίσι με αντρικά ρούχα, αποκτώντας έτσι πρόσβαση σε μέρη που απαγορεύονταν η είσοδος των γυναικών. Μετά το χωρισμό της έζησε αρκετές ερωτικές περιπέτειες, αλλά η σχέση της με τον Σοπέν είχε ένταση και διάρκεια καθώς συζούσαν επί δέκα χρόνια.
Γνωρίστηκε με τον Σοπέν στο σπίτι ενός ακόμη ερωτικού συντρόφου της, του Λιστ. Αρχικώς ο Σοπέν τη χαρακτήρισε ως αντιπαθητική δυσανασχετώντας με τις ασυνήθιστες για την εποχή συνήθειες της, όπως το να φοράει παντελόνια και να καπνίζει δημόσια βαριά τσιγάρα, πίπα και πούρα. Όμως αυτήν την εκκεντρική γυναίκα και συγγραφέα πετυχημένων μυθιστορημάτων την ερωτεύτηκε σφόδρα όταν την συνάντησε ξανά μερικούς μήνες αργότερα. Εγκαταστάθηκαν στη Μαγιόρκα και έζησαν εκεί για ένα διάστημα με τα δύο παιδιά της, όμως η υγεία του Σοπέν με συμπτώματα φυματίωσης χειροτέρευε και η ασυνήθιστη συμπεριφορά της Σάνδη, η αντρική ενδυμασία και η συμβίωση με έναν άντρα χωρίς γάμο, προκαλούσε αντιδράσεις στους περιοίκους με αποτέλεσμα να καταφύγουν σε ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι σε ένα απομακρυσμένο χωριό.
Αν και η υγεία του Σοπέν χειροτέρευε, ήταν μια από τις παραγωγικότερες περιόδους, καθώς συνέθεσε νέα έργα και αναθεώρησε κάποια παλαιότερα. Παράλληλα, η Σάνδη έγραψε το βιβλίο Ένας χειμώνας στη Μαγιόρκα. Η ανάρρωση του Σοπέν καθυστερούσε πολύ να έρθει καθώς η εύθραυστη υγεία του συνεχώς τον ταλαιπωρούσε. Η Σάνδη όλα αυτά τα χρόνια έμενε αφοσιωμένη στον εραστή της και του συμπαραστεκόταν στα προβλήματά υγείας του.
Όμως, σταδιακά ο έρωτας άρχισε να υποχωρεί και η Σάνδη θέλησε να χωρίσει και διάλεξε έναν αλλόκοτο τρόπο για να του το πει, όπως αναφέρεται στη Μυστική ζωή των μεγάλων μουσουργών, των εκδόσεων Αιώρα. Την εποχή εκείνη γράφει το μυθιστόρημα Λουκρητία Φλοριάνι στο οποίο ένας χαρακτήρας που είναι βασισμένος στην ίδια έχει έναν εραστή με τα χαρακτηριστικά του Σοπέν.
Η ενάρετη, ευγενική και πανέμορφη ηρωίδα του μυθιστορήματος διώχνει τον παρανοϊκά ζηλιάρη και παρασιτικό εραστή της. Οι νύξεις της απέτυχαν και ο Σοπέν απλά επαινεί τη Σάνδη για τη δημιουργικότητα της παρά τις αντιδράσεις των φίλων του.
Το καλοκαίρι του 1847 χωρίζει οριστικά από τον φιλάσθενο Σοπέν, ο οποίος δύο χρόνια αργότερα πεθαίνει νικημένος από την αρρώστια του.

Από ανάρτηση του Σπύρου Μαυρόπουλου στο FB

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

"Στο καλό, φίλε...'' του Γιάννη Κουβάτσου


    Ένας πυροσβέστης πέθανε στο Παλαιό Φάληρο, προσπαθώντας να σώσει μια γυναίκα μέσα σε φλεγόμενο διαμέρισμα. Προφανώς, όταν τέλειωσε το οξυγόνο της συσκευής του, δεν ακολούθησε τις υπηρεσιακές οδηγίες να βγει έξω απˊ το κτίριο, συνέχισε την προσπάθεια και πέθανε μαζί με τη γυναίκα από ασφυξία.
    Θα τον κλάψουν οι δικοί του, θα εκφωνηθούν επίσημοι λόγοι στην κηδεία του και τέλος. Δεν θα καταγραφεί εις τας δέλτους της Ιστορίας, δεν θα διασωθεί τˊ όνομά του από τη συλλογική μνήμη, τον περιμένει η μοίρα των μικρών Ανθρώπων που γράφουν την εποποιΐα της καθημερινότητας , η λήθη δηλαδή. 
    Τα κιτάπια της Ιστορίας και τα σχολικά βιβλία έχουν θέση μόνο για Μεγάλους Μακελάρηδες, για Μεγάλους Φανφαρόνους, για Μεγάλους Ψυχάκηδες. Για όλους αυτούς τους αιμοσταγείς που οι τραλαλά κοινωνίες μας τους κάνουν αγάλματα, λεωφόρους, πλατείες, πρότυπα για τα παιδιά μας.
Στο καλό, φίλε...

Ντίνος Χριστιανόπουλος, "Μαγδαληνή"


Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα τακτική στα κηρύγματά του,
πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειας μου για να τον ακολουθήσω.
Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου,
στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες∙
κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι άγνωστοι.
Κι όμως μέσα σ' αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.
Μήνες για χάρη του έτρεχα απ' το Ναό στο λιμάνι
κι απ' την πόλη στο Όρος των Ελαιών.

Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση.
Για ένα βάζο αλάβαστρου δε φτάνουν οι οικονομίες μου.
Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το μύρο με τα σαράντα αρώματα.
Μ' αυτό το μύρο θ' αλείψω τα πόδια του,
μ' αυτά τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του,
μ' αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια κι άχραντα θα φιλήσω.
Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια,
ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο.
Κι αν μια μέρα ασπαστώ το χριστιανισμό, θα είναι για την αγάπη του∙
κι αν μαρτυρήσω γι' Αυτόν, θα 'ναι η αγάπη του που θα μ' εμπνέει.
Γιατί, κύριε, ο έρωτας μού ανάβει την πίστη κι η αγάπη τη μετάνοια
κι ίσως μείνει αιώνια τ' όνομά μου σα σύμβολο
εκείνων που σώθηκαν και λυτρώθηκαν «ότι ηγάπησαν πολύ».

Από τη συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

"Αθάνατη Ελληνική Κληρονομιά" (του Σπύρου Καβακόπουλου)



Αθάνατη Ελληνική Κληρονομιά
(Με αφορμή σχετική συζήτηση με Ολλανδή μόνιμη κάτοικο της χώρας μας)

Και φέτος κουρελαρία αφισών, βρίσκεται καρφωμένη (ναι καρφωμένη) σε πανέμορφους ευκαλύπτους της παραλίας Γαλαξιδίου, όπως σε κολώνες και κάδους απορριμμάτων. Διαφημίζει τραγωδίες, κωμωδίες που παίζονται στο αρχαίο θέατρο των Δελφών.
Αναρωτιέμαι.
Ο ατζέντης μιας ποιοτικής εννοείται παράστασης, έχει το δικαίωμα του αισθητικού βιασμού της  πόλης;
Οι συντελεστές της παράστασης βλέποντας τους εαυτούς τους καρφωμένους πάνω σε δένδρα, κολώνες, κάδους απορριμμάτων, μπορούν να διατείνονται ότι παράγουν πολιτισμό; Δεν αντιλαμβάνονται την γελοιότητα της καλλιτεχνικής φωτογραφίας των, με κάδρο κάδους απορριμμάτων και κορμούς δένδρων;
Ο θεατής βλέποντας την κουρελαρία και το βρωμερό κιτς της αφισοκόλλησης «όπου λάχει», πως μπορεί ταυτόχρονα να παρακολουθεί αρχαία τραγωδία, να  μιλά για τέχνη - αισθητική και να παραμένει απαθής; Ο συνεχής αισθητικός βιασμός έγινε συνήθεια και μάλλον μας διακατέχει το σύνδρομο της Στοκχόλμης.


«Πέρσες» του Αισχύλου γράφει η κουρελιασμένη αφίσα. Πόσοι τελικά γνωρίζουμε  ότι η τραγωδία διερευνά με εκπληκτικό τρόπο το θέμα της ύβρεως, της αλαζονείας, της ελευθερίας του ανθρώπου και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Όλα αυτά γιατί αποτελούσαν αντικείμενο εξέτασης για τους αρχαίους και τώρα όχι;

Ευτυχώς ο σκοτεινός ελληνικός χειμώνας,  θα αναλάβει και φέτος να εξαφανίσει μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, την βρωμερή και κουρελιασμένη μας αφίσα.

Φιλικά

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

"Μια πραγματική ιστορία", (του Γιάννη Κουβάτσου)


   Κατέβαινα το απόγευμα με τον ηλεκτρικό για Πειραιά, για καφέ με φίλο αδερφικό. Διαγώνια από μένα καθόταν μια κοπέλα, κορίτσι της διπλανής πόρτας, όπως έχουμε μάθει να λέμε. Είχε το πρόσωπο κρυμμένο στο χέρι της. Βάσανα, σκέφτηκα. Χτυπάει το κινητό της, ήταν μια φίλη της. Μετά τις πρώτες τυπικές κουβέντες, της ζητάει δανεικά 18 ευρώ, για να πάρει ένα ειδικό γάλα σκόνη από το φαρμακείο, για το μωρό. Από τότε που πέθανε η μάνα της της πάνε όλα στραβά, δεν έχει πού αλλού να αποταθεί, μπορεί; Όχι, ε; Καλά, θα δει τι θα κάνει, αν βρει με κάποιον τρόπο, ας την πάρει τηλέφωνο, στο ψυγείο έχει μόνο μπουκάλια με νερό. 
   Κλείνει το τηλέφωνο, το πρόσωπο στο χέρι, οι ακούσιοι ωτακουστές αποφεύγουμε ο ένας το βλέμμα του άλλου. Στον επόμενο σταθμό, Καλλιθέα νομίζω, σηκώνεται ένας κύριος και, όπως περνάει δίπλα της, της βάζει αστραπιαία ένα εικοσάευρο στο χέρι και σπεύδει να κατεβεί σαν κλέφτης. Για να μην ξεμείνει μέσα; Για να μην προλάβει η κοπέλα να του πει ευχαριστώ; Πρόφτασα και τον είδα, γύρω στα 60, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Η κοπέλα τινάχτηκε ξαφνιασμένη, έμεινε για λίγο αμήχανη και ξαναγύρισε στην ίδια στάση μέχρι τον Πειραιά. Το εικοσάρι στο χέρι.
    Να 'ταν ένα καλοστημένο σχέδιο εξαπάτησης από την πλευρά της κοπέλας; Ποιος ξέρει...Αν ναι, μιλάμε για ερμηνεία Μέριλ Στριπ και άνω. Τι να πω...Όταν, όμως, κάθε μέρα ασφυκτιάς, όπως όλοι μας, από μικροπρέπεια, ιδιοτέλεια και αδιαφορία, ρουφάς με βιαστικές ανάσες το οξυγόνο που σου προσφέρεται. Σ' ευχαριστώ, αδερφέ... Σ' ευχαριστώ για το οξυγόνο και γιατί σήμερα συνάντησα έναν Άνθρωπο.


Από ανάρτηση στο FB στις 5-4-14.

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ένα υπέροχο ποίημα του Ζακ Πρεβέρ για τον έρωτα.


ZAK ΠΡΕΒΕΡ, ''ΑΥΤΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ"

Αυτός ο έρωτας
Τόσο βίαιος
Τόσο εύθραυστος
Τόσο τρυφερός
Τόσο απελπισμένος
Αυτός ο έρωτας
Όμορφος σαν την μέρα
Κι απαίσιος σαν τον καιρό
Όταν ο καιρός είναι απαίσιος
Αυτός ο έρωτας τόσο αληθινός
Αυτός ο έρωτας τόσο όμορφος
Τόσο ευτυχισμένος
Τόσο χαρούμενος
Και τόσο μηδαμινός
Που τρέμει από φόβο σαν παιδί στο σκοτάδι
Και τόσο σίγουρος για τον εαυτό του
Σαν ήρεμος άντρας τη νύχτα
Αυτός ο έρωτας που έκανε τους άλλους να φοβούνται
Που τους έκανε να μιλάν
Που τους έκανε να χλωμιάζουν
Αυτός ο έρωτας παραφυλαγμένος
Γιατί εμείς τον είχαμε παραφυλάξει
Καταδιωγμένος, πληγωμένος, ποδοπατημένος, αποτελειωμένος, απαρνημένος, ξεχασμένος
Γιατί εμείς τον είχαμε καταδιώξει, πληγώσει, ποδοπατήσει, αποτελειώσει, απαρνηθεί, ξεχάσει
Ολόκληρος αυτός ο έρωτας
Τόσο ζωντανός ακόμη
Και τόσο ηλιόλουστος
Είναι ο δικός σου
Είναι ο δικός μου
Εκείνος που υπήρξε
Αυτό το πάντα καινούριο πράγμα
Και που δεν άλλαξε
Όμοια αληθινός σαν φυτό
Όμοια τρέμοντας σαν πουλί
Όμοια ζεστός όμοια ζωντανός σαν καλοκαίρι
Μπορούμε κι οι δυο
Να φεύγουμε και να ξαναγυρνάμε
Μπορούμε να ξεχνάμε
Και μετά να ξανακοιμόμαστε
Να ξυπνάμε να υποφέρουμε να γερνάμε
Να κοιμόμαστε ακόμη
Να ονειρευόμαστε το θάνατο
Να ξυπνάμε να χαμογελάμε και να γελάμε
Και να ξανανιώνουμε
Ο έρωτάς μας στέκει εκεί
Πεισματάρης σαν γαϊδούρα
Ζωντανός σαν πόθος
Σκληρός σαν μνήμη
Ηλίθιος σαν κλάψα
Τρυφερός σαν ανάμνηση
Κρύος σαν μάρμαρο
Όμορφος σαν μέρα
Εύθραυστος σαν παιδί
Μας κοιτάζει χαμογελώντας
Και μας μιλάει χωρίς να λέει τίποτα
Κι εγώ τον ακούω τρέμοντας
Και φωνάζω
Φωνάζω για σένα
Φωνάζω για μένα
Σε ικετεύω για όλους όσους αγαπιούνται
Και αγαπήθηκαν
Ναι του φωνάζω
Για σένα για μένα και για όλους τους άλλους
Που δεν ξέρω
Στάσου εκεί
Εκεί που είσαι
Εκεί που ήσουν άλλοτε
Στάσου εκεί
Μην κουνιέσαι
Μη φεύγεις
Εμείς αγαπιόμαστε
Σε ξεχάσαμε
Εσύ μη μας ξεχνάς
Δεν έχουμε παρά εσένα πάνω στη γη
Μη μας αφήσεις να κρυώσουμε
Πάντα πολύ μακρύτερα
Κι αδιάφορο που
Δώσε μας σημάδι ζωής
Πολύ αργότερα στη γωνία κάποιας δεντροστοιχίας
Στο δάσος της μνήμης
Πρόβαλε άξαφνα
Τέντωσε μας το χέρι
Και σώσε μας.

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Έτοιμη η πρώτη έκδοση της "ΠΡΩΙΝΗΣ ΣΙΩΠΗΣ" του Χάρη Κανάκη



  Επιτέλους έτοιμο! Είμαι πολύ ευχαριστημένος με το τελικό αποτέλεσμα! Σε ιδιωτική έκδοση και περιορισμένο αριθμό αντιγράφων, που θα διαθέτω δωρεάν σε όσους φίλους αναγνώστες το επιθυμούν και θα το λαμβάνουν από εμένα, είτε προσωπικά είτε με το ταχυδρομείο, στέλνοντάς μου την διεύθυνσή τους. Ελπίζω και εύχομαι να πέσει σε καλά χέρια και ανοιχτά μυαλά!!!
 Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω και έναν από τους λόγους ύπαρξης της "Πρωινής Σιωπής" μου. Η σιγή που επιβάλλει στον εαυτό του ο ήρωας στο τέλος του βιβλίου συμβολίζει, αν θέλετε, μια ιδιότυπη μορφή αντίστασης στην γενικότερη "πτώση", την "γκλαμουριά" και τον "τηλεοπτικό χρόνο" που αποδεικνύεται μια σύγχρονη βαρβαρότητα. 
" Ό,τι δεν εμφανίζεται στην τηλεόραση απλά δεν υπάρχει". Να σας θυμίσω το κλείσιμο του θεάτρου Τέχνης του φίλου Δημήτρη Ποταμίτη έπειτα από 29 χρόνια λειτουργίας για τους ίδιους ακριβώς λόγους, την σιωπή του Γιώργου Σεφέρη στη δικτατορία, αλλά και του αγαπημένου συγγραφέα J.D.Salinger που ενώ έγραφε ασταμάτητα αρνιόταν όσο ζούσε να εκδοθεί το παραμικρό. Αυτά!

Χ.Κ.

  Λίγα λόγια για την "Πρωινή Σιωπή", το τελευταίο διήγημα του Χάρη Κανάκη 

 Ένας  άνθρωπος της πόλης κουρασμένος από τον σύγχρονο τρόπο ζωής, αποσύρεται στο κελί ενός Μοναστηριού καταγράφοντας τις σκέψεις του, την ανάμνηση ενός ιδιόρρυθμου φίλου, την παρατήρηση της φύσης και την πάλη του με τους λογισμούς και τους πειρασμούς που τον βασανίζουν, στην προσπάθειά του να πλησιάσει το Θεό και να βρει τη γαλήνη. Ο ήρωας του διηγήματος αγωνίζεται να επιβληθεί στις σκέψεις του ακροβατώντας ανάμεσα στην ιεροσύνη, την αυτοτιμωρία και την παράνοια.

 

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

Γνωριμία με το Γιάννη Λιανάκη.



 
 Γιάννης Λιανάκης

 Ένας από τους συνεργάτες μου τα τελευταία χρόνια ο Γιάννης Λιανάκης, λιτός και ουσιώδης με γνώση πάνω στο θέατρο και την υποκριτική, πατάει σε γερές βάσεις υποδυόμενος ρόλους αντίθετους μεταξύ τους που αποτελούν πρόκληση ακόμα και για έναν ερασιτέχνη ηθοποιό. Στηρίζει δραματουργικά τους πιανιστικούς μου αυτοσχεδιασμούς στα  κείμενα που επιλέγω να συνοδεύουν το καλλιτεχνικό μου εγχείρημα, αποκομίζοντας πολύ εγκωμιαστικά σχόλια σε κάθε του εμφάνιση.
"Πλούτος" του Αριστοφάνη

  Ο Γιάννης Λιανάκης γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα. Έχει ζήσει ένα σημαντικό μέρος της ζωής του στην Κρήτη. Σπούδασε ηλεκτρονικά, τηλεπικοινωνίες και Η/Υ. Σήμερα εργάζεται πάνω σε αυτά τα αντικείμενα και διαμένει μόνιμα στην Αθήνα.
 
"Πλούτος" του Αριστοφάνη
Με την υποκριτική ασχολείται από μικρή ηλικία, συμμετέχοντας αρχικά σε φοιτητικούς ερασιτεχνικούς θιάσους, έως σήμερα, παίζοντας σε δημοτικές θεατρικές ομάδες. Τα τρέχοντα ενδιαφέροντα του εκτείνονται στον πεδίο της ευρύτερης καλλιτεχνικής έκφρασης, και δεν ορίζονται από στερεότυπες αντιλήψεις.

Χάρης Κανάκης (Συνθέτης-πιανίστας)