Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Μάγεψαν Παπαδημητροπούλου, Ρούσσος!



Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη περίμενε όσους βρέθηκαν το βράδυ του Σαββάτου 30 Σεπτεμβρίου 2017 στο “Chester Cafe” στα Βόρεια Προάστια. Η γνωστή σοπράνο Σοφία Παπαδημητροπούλου μας ξανασύστησε παλιά γνωστά και αγαπημένα τραγούδια  των Αττίκ, Σουγιούλ, Χατζιδάκι και Θεοδωράκη αλλά και τραγούδια του  νέου κύματος.


Τίποτε περιττό σ’ αυτή την μαγευτική βραδιά. Το πρόγραμμα διαμορφωμένο με μεγάλη προσοχή, σεβασμό και γνώση, σε ερμηνείες που έκαναν τον χρόνο να σταματά όμορφα και αβίαστα. Η Παπαδημητροπούλου με μεγάλη άνεση έδειξε γιατί θεωρείται μια από τις πιο ταλαντούχες μουσικούς μας, ικανοποιώντας και τους πιο απαιτητικούς, με την φωνή της να αλλάζει έκφραση και ηχοχρώματα με υποδειγματική άνεση. Η πανέμορφη συνοδεία του Γιώργου Ρούσσου μας ταξίδεψε με τα άψογη τεχνική της και μας θύμισε πόσο σημαντική  αλλά συνάμα και πόσο δύσκολη είναι η απλότητα στη συνοδεία τέτοιων τραγουδιών.

Και οι δύο καλλιτέχνες παρέσυραν όσους τυχερούς πρόλαβαν να βρουν θέση στους ζεστούς και φιλόξενους χώρους του Chester σε ενθουσιώδες χειροκρότημα, με το κοινό κάποιες στιγμές να γίνεται μια όμορφη μεγάλη παρέα που σιγοτραγουδάει τις αναμνήσεις της. Μεγάλοι άτυχοι όσοι ήρθαν ελάχιστα καθυστερημένα μια και η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη από πολύ νωρίς. Με μεγάλο ενδιαφέρον περιμένουμε την επόμενη συναυλία των δύο καλλιτεχνών. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές αλλά και στην διεύθυνση του χώρου για την πρωτοβουλία και άψογη φιλοξενία και οργάνωση.

Chester Cafe: Καζαντζάκη Νίκου & Σκουφά, Ευαγγελίστρια, 146 71 Νέα Ερυθραία Αττικής



Χάρης Κανάκης

Συνθέτης Πιανίστας

Μέλος ΕΕΜ

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Σωτηριάδης-Κανάκης.



Μεγάλη χαρά και τιμή η σημερινή γνωριμία μου με έναν εξαιρετικό καλλιτέχνη όπως ο ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ. Τον ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον του για τα 3 έργα μου για σαξόφωνο και την συμμετοχή τους στην έρευνά του με θέμα όλα τα έργα για σαξόφωνο από το 1929 έως σήμερα Ελλήνων και Κυπρίων συνθετών. Με αφορμή την σχετική συνέντευξη που του παραχώρησα θα μπορούσαμε να συζητάμε για ώρες!


O Θεόφιλος Σωτηριάδης είναι απόφοιτος του τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Παράλληλα σπούδασε σαξόφωνο με διακρίσεις στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, στη Γαλλία (δίπλωμα από την Εθνική Σχολή Μουσικής του Créteil στο Παρίσι) και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (Μεταπτυχιακό, Bowling Green State University).

Η ανάπτυξη και διάδοση του ελληνικού σαξοφώνου αποτελεί κεντρικό άξονα της καλλιτεχνικής και παιδαγωγικής του δράσης μέσω εκτενών ηχογραφήσεων, επίσημων συμμετοχών σε διεθνή φεστιβάλ σύγχρονης μουσικής και επιστημονικής έρευνας. Η ολιστική παιδαγωγική (αναπνοή,χαλάρωση,συγκέντρωση,ορθή σωματική στάση του μουσικού) και οι κοινωνικές προεκτάσεις της μουσικής είναι επίσης άξονες συνεχούς δράσης και εφαρμογής.

Διακεκριμένοι Έλληνες συνθέτες έχουν αφιερώσει έργα τους προς τιμή του, τα οποία ο ίδιος παρουσίασε σε πρώτες εκτελέσεις (πάνω από τριάντα).

Είναι δημιουργός του Μακεδονικού Κουαρτέτου Σαξοφώνων, της ορχήστρας σαξοφώνων “ΚουΚλουξσαξ” καθώς και ιδρυτικό μέλος του συνόλου σύγχρονης μουσικής Ιdée Fixe.

Ο Θεόφιλος Σωτηριάδης διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας,στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και στο Δημοτικό Ωδείο Θέρμης.



Χάρης Κανάκης

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

"Ο Ελληνάρας!" (Σχόλια-φωτογραφίες του Σπύρου Καβακόπουλου Ηλεκτρονικού Τεχνολόγου Μηχανικού με ειδίκευση σε θέματα ήχου)



Ελληνάρας το σπουδαιότερο μυαλό του σύγχρονου κόσμου. Απολαύστε μερικές από τις εκπληκτικές του ιδέες.



Καινοτόμος, νεωτεριστής, πρωτοπόρος, πατεντιάρης, ξεπερνά τον στρουθοκάμηλο.



Αφήνει και κρύβει τα σκουπίδια του με τρόπο ζηλευτό. Σίγουρα η ΝΑΣΑ θα τον ήθελε για ανακυκλωτή, αλλά εμείς τον δίνουμε; Κορόιδα είμαστε;



Απολαύστε εξυπνάδες!!!



Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

"Η Περιπέτεια" (ιταλ. L' Avventura) 1960 M. Antonioni


Η 1η ταινία "της τριλογίας της Αποξένωσης" του Αντονιόνι. Πρέπει να κατατάσσομαι στους ελάχιστους που δεν θεωρούν αυτό το αριστούργημα "θρίλερ"! Έστω κι αν η εξαφάνιση της Άννας παραμένει μυστήριο μέχρι και το τέλος της ταινίας!

Το ταξίδι της αναζήτησης της εξαφανισμένης φίλης σύντομα μετατρέπεται σε προσωπικό ψάξιμο στα άδυτα της ψυχής των δυο συνοδοιπόρων-κεντρικών ηρώων, οι οποίοι παράλληλα ερωτεύονται και βρίσκουν παρηγοριά ο ένας στον άλλο και ο χαμός της Άννας περνάει... σε δεύτερη μοίρα.

Η ταινία λογοκρίθηκε μετά την προβολή της καθώς πολλοί ήταν εκείνοι που διαμαρτυρήθηκαν για την υποτιθέμενη ανηθικότητά της. Αυτό έστειλε ξανά τον Αντονιόνι στο δωμάτιο του μοντάζ όπου πετσόκοψε δυο ερωτικές σκηνές ενώ οι κριτικοί κατέταξαν την ταινία στη δεύτερη θέση της λίστας με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, ακολουθώντας τον Πολίτη Κέιν (Citizen Kane) του Όρσον Γουέλς. 


Αυτές τις μέρες επαναλαμβάνεται η προβολή της, για πολλοστή φορά (ευτυχώς), από το κανάλι ACTION (Αύγουστος 17')
Απολαυστική και η υπέροχη Μόνικα Βίτι, αν και την προτιμώ στο ντουέτο με τον Ντελόν στην δεύτερη ταινία της τριλογίας, την " Έκλειψη" (1962).




Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Χάρης Κανάκης: Κατάλογοι Εργογραφίας Μουσικής για Θέατρο-Τηλεόραση-Ηλεκτρονική μουσική (1991-2005)






ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΟ-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ-ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ 1991-2005

 Μουσική Χάρη Κανάκη για Θέατρο & Τηλεόραση (1991-2005)



1.      «Τα Πουλιά» του Αριστοφάνη σε διασκευή Δημ. Ποταμίτη (1991) Θέατρο Δήμου Ν. Χαλκηδόνας.



2.      «Ο Κακομούτσουνος» του Γιάννη Καλατζόπουλου (1991) Θ.Δ.Ν.Χ.



3.      «Ο Κλήδονας» του Χρήστου Πύρπασου (1995) Θεατρική Σκηνή Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας.



4.      «Θάψτε τους Νεκρούς» του Ίρβινγκ Σόου. (1996) Θ.Σ.Δ.Ν.Φ.



5.      «Ο Δρόμος είναι η χαρά» μουσική για την παρουσίαση του ομώνυμου βιβλίου της  Μ. Σεφεριάδη (1997)



6.      «Ένα Ριγάλο για μια Προσφυγοπούλα» του Χρήστου Πύρπασου (1997) Θ.Σ.Δ.Ν.Φ.



7.      Μουσική για το «Ντοκυμαντέρ 2 επεισοδίων με θέμα την ζωή των Ρομά» βασισμένο στο βιβλίο του συγγραφέα-σκηνοθέτη Τάκη Χρυσούλη. ΕΡΤ (1997-1998)



8.      «Το Κοκαλάκι της Νυχτερίδας» του Νικολάου Λάσκαρη (1997) Θέατρο Δήμου Νέου Ηρακλείου.



9.      «Ο Λεπρέντης» του Μιχαήλ Χουρμούζη (1997) Θ.Δ.Ν.Η.



10.  «Ο Βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχωφ (1997) Θέατρο ΕΛΠΙΔΑΣ Έλενας Τσαλδάρη



11.  «Το Ματς» του Γιώργου Μανιώτη (2000) Θέατρο Δήμου Ν. Ηρακλείου.



12.  «Κομμάτια και θρύψαλα» του Γιώργου Σκούρτη (2000) Θ.Δ.Ν.Η.



13.  «Εκείνος και…Εκείνος» του Κώστα Μουρσελά (2000) Θ.Δ.Ν.Η.



14.  «Εσωτερικές Ειδήσεις» του Μάριου Ποντίκα (2001) Θεατρική Σκηνή Δήμου Ν. Φιλαδέλφειας.



15.  «Ένα Χαμένο Γράμμα» του Ίον Λούκα Καρατζιάλε (2002) Θέατρο Δήμου Ν.Ηρακλείου.



16.  «Τα Δέντρα Πεθαίνουν Όρθια» του Αλεσάντρο Κασσόνα (2003) Θ.Δ.Ν.Η.



17.  «Μουσική επένδυση για την τελευταία-πριν τον θάνατό του-ποιητική συλλογή του Δημήτρη Ποταμίτη  «Απεργεί ο Οδοκαθαριστής» στο Θέατρο ΕΡΕΥΝΑΣ. (2003)



18.  «Ο Μίδας είχε Αυτιά Γαιδάρου» του Μανώλη Κορρέ (2005) Θέατρο Δήμου Ν. Ηρακλείου.



Έργα Ηλεκτρονικής Μουσικής (SYNTHESIZER). 1996-2003

1.         «Το Όνειρο του Ισοβίτη» (1996)

2.         «Ασουλούπωτο» (1997)

3.         «Χορός» (1997)

4.         «Το πάρτυ των κοκκάλων» (1997)

5.         «Μεσαιωνικός Χορός» (1997)

6.         «Ισαβέλλα» (1997)

7.         «IL DESSIDERIO» (1998)

8.         «STARS BERST (1999)

9.         «Έλλειψη» (2003)

10.       «Τα Δέντρα Μιλούν…» (2003)

11.       «Μονόλογος» (2003)

12.       «SPACE» (2003)

13.       «Επιστροφή» (2003)

14.       «Combi A-10 First Snow» (2003)

15.       «Combi B Africa Mood (2003)

16.       «Combi B-12 Tone Belz (2003)

17.       «Time Tunel» (2003)

18.       «Sing To Me» (2003)

19.       «Combi A-77a AnaStrings (2003)

20.       «Combi A-77b AnaStrings (2003)

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

«Να Μάθεις Να Φεύγεις» Του Μενέλαου Λουντέμη


Να Μάθεις Να Φεύγεις
Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.
Να φεύγεις !
Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.
Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).
Αποδέξου το.
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.
Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.
Μην πιστεύεις αυτά που λένε –η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς
-οι τρίτες για τους γελοίους.
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει
-σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα
– όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου
Και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.
Μενέλαος Λουντέμης 1906 – 1977


Πηγή: Social Security.gr

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Ανώτερη Δραματική Σχολή Δήμου Αγίας Βαρβάρας. Παράσταση Αποφοίτων (Ιούνιος 17')


"Ο καιρός των ανθρώπων
Νέοι συνάδελφοι.
Αγωνιστείτε για αγάπη αναζήτηση γνώσης και θλίψη για τα βάσανα των ανθρώπων. Αναμετρηθείτε με την συνείδησή σας. Αποκηρύξτε την αρπαγή, τον δόλο, το στέγνωμα της αγάπης. Γίνετε διαλαλητές της αλήθειας μα και κριτές!
...γιατί η Τέχνη γενικά και το θέατρο ειδικά είναι ο δρόμος για να νικηθεί η θλίψη και ο θάνατος. Μιλήστε μέσα από την τέχνη σας. Δώστε ελπίδα και προοπτική στη ζωή, διαδηλώνοντας: "άμμες δε γ' εσόμεθα πολλω κάρρονες".

Τα λόγια του διευθυντή της Ανώτερης Δραματικής Σχολής Δήμου Αγίας Βαρβάρας, Δημήτρη Παπαγιάννη γραμμένα στο πίσω μέρος του προγράμματος της εξαιρετικής παράστασης των αποφοίτων της Σχολής καρφώνονται σαν πρόκες στη μνήμη ενός γνήσιου καλλιτέχνη, αλλά και κάθε ευαίσθητου ανθρώπου.

Το εμβληματικό έργο "ΚΑΖΙΜΙΡ ΚΑΙ ΚΑΡΟΛΙΝΑ" του Έντεν φον Χόρβατ ενθουσίασε με την υποδειγματική ερμηνεία 25 νέων ανθρώπων που γέμισαν το θέατρο με την ζωντάνια τους και το ταλέντο τους.

(Στις φωτογραφίες από την παράσταση σε πρώτο πλάνο η συνεργάτιδά μου Κλέλια Φελεσάκη)


Χάρης Κανάκης

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Παρουσίαση-κριτική για το ρεσιτάλ Χάρη Κανάκη (Σπύρος Καβακόπουλος , Ηλεκτρονικός Τεχνολόγος Μηχανικός με ειδίκευση σε θέματα ήχου)


Τελευταία παρακολούθησα δύο ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις Τζαζ. Το φεστιβάλ Τζαζ στο Γκάζι και το ρεσιτάλ πιάνου του Χάρη Κανάκη στο Πνευματικό Κέντρο της Ν. Φιλαδέλφειας.
Το φεστιβάλ παρακολουθώ σχεδόν δέκα χρόνια, γράφτηκαν πολλά, δεν χρειάζεται και γω. Όμως για το ρεσιτάλ αυτοσχεδιασμών και δημιουργημάτων πάνω στη Τζαζ του Χάρη Κανάκη, θεωρώ υποχρέωσή μου να γράψω.
Ο πιανίστας της Τζαζ, Τελόνιους Μονκ είχε πει ότι "Η Τζαζ είναι Ελευθερία". Και πράγματι την ελευθερία αυτή την εξέφρασε με τον καλύτερο τρόπο ο Χ. Κανάκης. Μία μουσική φράση από γνωστούς σκοπούς αποτελούσε την αφορμή για την δημιουργία εκπληκτικών παραλλαγών και ολόκληρων συνθέσεων.
Η γνώση, εμπειρία και ωριμότητα του Χ. Κανάκη, φθάνει πλέον σε σημείο που τον κάνουν έναν από τους εκλεκτούς της Τζαζ του τόπου μας. Οι μουσικές φράσεις, οι κλίμακες, συγχορδίες, ρυθμοί, αρμονίες, ακόμη και τα διάφωνα διαστήματα, που στροβιλιζόντουσαν στο μυαλό του, του έδιναν μουσικές ιδέες που απελευθέρωνε στα πλήκτρα του πιάνου και γινόντουσαν θαυμάσια ακροάματα σε μια πραγματικά προσωπική έκφραση και σ’ ένα διάλογο με τον εαυτό του και το κοινό.
Και βέβαια δεν είναι μόνο οι συνθέσεις, είναι ακόμη το πάθος του στο παίξιμο, από το πιο απαλό πιανίσιμο μέχρι και το πιο δυνατό φορτίσιμο. Και ακόμα η τεχνική, δεξιοτεχνία και εκφραστικότητα του, που δεν είναι κάτι το συνηθισμένο.
Παρόλο που ασχολείται με το πιάνο, ο Χ. Κανάκης δεν σταματά να αναζητά παντού την έμπνευση. Ένα δείγμα και οι θεατρικοί του μονόλογοι, που μεσολαβούσαν στα έργα του και απέδωσε πολύ όμορφα ηθοποιός Κλέλια Φελεσάκη.
Κρίμα στους Φιλαδελφειώτες που συνάντησα στο φεστιβάλ Τζαζ και δεν ήρθαν στο εξαιρετικό ρεσιτάλ Τζαζ Πιάνο, του Χ. Κανάκη. Φαίνεται ότι ο συντηρητικός χώρος του Πνευματικού Κέντρου, η σεμνότητα – διακριτικότητα του Χ. Κανάκη και η αδυναμία να κρατάς ένα «μπυρόνι», δεν συμβαδίζουν με την σημερινή νοοτροπία ακρόασης μουσικής Τζαζ. Κρίμα.
Τέλος μπράβο στον πρόεδρο της Ένωσης Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Φιλ/φειας-Χαλκ/νας, Αλέκο Γούλα, που οργάνωσε την εκδήλωση και το πιο σημαντικό να τιμήσει μ’ αυτήν τον εκλεκτό συμπολίτη μας.

Σπύρος Καβακόπουλος

Δελτίο Τύπου της Ένωσης Γονέων & Κηδεμόνων Φιλ/φειας-Χαλκ/νας για το ρεσιτάλ ΧΑΡΗ ΚΑΝΑΚΗ της 31ης Μαίου 2017.



ΕΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ

ΝΕΑΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ – ΝΕΑΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ

                                                                ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων υποδέχτηκε στις 31 Μαΐου  το καλοκαίρι, ξεκινώντας  έναν κύκλο εκδηλώσεων αφιερωμένο σε γονείς συμπολίτες μας, που έχουν διακριθεί για το μουσικό, καλλιτεχνικό, εικαστικό, ποιητικό ή συγγραφικό  τους έργο.

Η πρώτη εκδήλωση αφορούσε  ρεσιτάλ πιάνου του συμπολίτη μας  Χάρη Κανάκη, ενός καλλιτέχνη, που βάζει το δικό του  λιθαράκι στο μουσικό γίγνεσθαι, μέσω μιας απόπειρας που ξεφεύγει κατά πολύ από τα όρια του τοπικού.

Μουσική, ιστορία της μουσικής,  θεατρική έκφραση, σκηνική   παρουσία, αφηγηματικές και ερμηνευτικές τεχνικές συνυπήρχαν μέσω του συνθέτη πιανίστα  Χάρη Κανάκη και της νεαρής και πολλά υποσχόμενης ηθοποιού Κλέλιας Φελεσάκη, που απήγγειλε τους θεατρικούς μονολόγους του Χάρη Κανάκη.

Οι  πιανιστικοί  αυτοσχεδιασμοί  του Χ. Κανάκη  φανέρωσαν έναν ευφυή σολίστ, που διαθέτει άριστη τεχνική, υψηλή μουσική αντίληψη και μουσικότητα.

Στην εκφραστική  αυτή παράσταση, ο  Χάρης Κανάκης ερμήνευσε  έργα Ελλήνων και ξένων συνθετών και  ταξίδεψε το κοινό με  μουσικές  νότες που πλημμύρισαν την αίθουσα εκδηλώσεων του πνευματικού κέντρου της Νέας Φιλαδέλφειας. Ο ίδιος, μέσω των πιανιστικών αυτοσχεδιασμών,  έδωσε το μελωδικό του  στίγμα  που  απελευθερώνει τη φαντασία, ξεκινώντας με  ακούσματα  της περιόδου του μεσοπολέμου (Kurt Weil) περνώντας μεταξύ πολλών άλλων στον πρόδρομο της σύγχρονης Jazz (Bill Evans) αλλά και στον πρωτοπόρο της  σύγχρονης Jazz στην Ελλάδα (Μίμη Πλέσσα) και έκλεισε την εκδήλωση με μια  μουσική επιλογή  από τον  παγκόσμιο κινηματογράφο, το «Άρωμα γυναίκας» , ένα κομμάτι  γεμάτο συναισθήματα και συμβολισμό , γεγονός που δείχνει πως δεν υπάρχουν περιορισμοί στην εκρηκτική πιανιστική   δεινότητα του Χ.  Κανάκη!  Η βραδιά ολοκληρώθηκε λαμπερά με μια παλλόμενη από ευφορία εκτέλεση του γνωστού, εκτός προγράμματος, θρακιώτικου τραγουδιού «Μαύρη Θάλασσα».

Το κοινό καθηλωμένο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο άκουσμα, χάρισε στον συμπολίτη μας  το πιο ζεστό χειροκρότημα και τον συνεχάρη στη λιτή  δεξίωση που ακολούθησε.



Μεταξύ των πολλών συμπολιτών μας , που τίμησαν με την παρουσία τους  την εκδήλωση ήταν η Αντιδήμαρχος Παιδείας Ευτυχία Παπαλουκά , ο δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της  δημοτικής  παράταξης «νέο» Γιώργος Αράπογλου , ο  δημοτικός σύμβουλος  και γραμματέας  του δημοτικού συμβουλίου Λευτέρης Πλάτανος  και ο  συνθέτης και μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών Κωνσταντίνος Λυγνός.

Η  Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας –Νέας Χαλκηδόνας ευχαριστεί θερμά τον συμπολίτη μας συνθέτη πιανίστα Χάρη Κανάκη , τόσο  για το απολαυστικό ρεσιτάλ που μας  χάρισε όσο και για την τιμή που μας έκανε να αποδεχτεί την πρόσκληση μας και να ξεκινήσει  τις καλοκαιρινές του εμφανίσεις από το Δήμο μας.

                                    Για το Δ.Σ.

     Ο Πρόεδρος                                Ο Γ. Γραμματέας



Αλέξανδρος Γούλας                          Νίκος Τσορβάς

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Ο Χάρης Κανάκης για μια μοναδική εμφάνιση στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας


Για μια μοναδική εμφάνιση, σε ρεσιτάλ πιανιστικών αυτοσχεδιασμών οργανωμένο από την "Ένωση Συλλόγων Γονέων και κηδεμόνων του δήμου Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας". 

Την Τετάρτη 31 Μαίου 2017 και ώρα 7:00 μμ στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Νέας Φιλαδέλφειας (Νίκου Τρυπιά 45 Ν. Φιλ/φεια).



ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΡΕΣΙΤΑΛ.


 Ρεσιτάλ πιάνου Jazzy, Free-Style αυτοσχεδιασμών του πιανίστα-συνθέτη ΧΑΡΗ ΚΑΝΑΚΗ με την συμμετοχή της ηθοποιού ΚΛΕΛΙΑΣ ΦΕΛΕΣΑΚΗ (Storytelling τεχνική).


Ο Χάρης Κανάκης που με το ιδιαίτερο αυτοσχεδιαστικό του στυλ και ιδίωμα έχει αποσπάσει θετικότατες κριτικές από εξέχοντες καλλιτέχνες του χώρου (όπως οι πρωτοπόροι της σύγχρονης Τζαζ στην Ελλάδα  Μίμης Πλέσσας και Μάρκος Αλεξίου),  μάς συστήνει εκ νέου, γνωστά ελληνικά και ξένα μουσικά θέματα, μέσα από μια άλλη ματιά με όχημα τον μαγικό κόσμο της αυτοσχεδιαστικής Jazzy, Free-Style μουσικής αλλά και του θεατρικού λόγου.




Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Γιαννης Αυγερινός. Κλειστό σεμινάριο μουσικής 20ου αιώνα. Απρίλιος 2017


Κλειστό σεμινάριο (για περιορισμένο αριθμό συμμετεχόντων) με τον καθηγητή σύνθεσης ΓΙΑΝΝΗ ΑΥΓΕΡΙΝΟ.


Με αφορμή την ανάλυση ενός εμβληματικού έργου του 20ου αιώνα της Συμφωνίας op. 21 του WEBERN επαναπροσδιορίσαμε την επαφή μας με τις απαρχές της ατονικής και δωδεκάφθογγης μουσικής σε ένα μαγευτικό χώρο γεμάτο γνώση που ξαναθύμισε στους παλαιότερους από εμάς πόσο τυχεροί πρέπει να αισθανόμαστε σπουδάζοντας κοντά σε έναν τέτοιο δάσκαλο. Μυσταγωγία!







Χάρης Κανάκης
Συνθέτης-Πιανίστας

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Η WANDA LANDOWSKA ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ ΤΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ ΤΟΥ ΤΣΕΜΠΑΛΛΟΥ (της Κάτιας Καλλιτσουνάκη)


ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΙΝΩ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
Κυριακή 19-03-17 17.00-18.00 στο Τρίτο πρόγραμμα 90.9
Παραγωγή-Παρουσίαση : Κάτια Καλλιτσουνάκη

Η WANDA LANDOWSKA ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ ΤΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ ΤΟΥ ΤΣΕΜΠΑΛΛΟΥ

Η διαπρεπής Πολωνή τσεμπαλλίστα σπούδασε στη Βαρσοβία,στο Βερολίνο και στο Παρίσι, όπου έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της, πριν εγκατασταθεί στο Κονέτικατ, περιόδευσε στην Ευρώπη, στη Ρωσία και στις ΗΠΑ, και απέκτησε παγκόσμια φήμη ως ερμηνεύτρια, καθηγήτρια και μελετήτρια της παλαιάς μουσικής.

Παράλληλα, συνέδεσε το όνομά της με τα πρώτα σύγχρονα έργα για τσέμπαλλο, παραγγέλνοντας η ίδια στο Παρίσι το 1926 το Κοντσέρτο για τσέμπαλλο και πέντε όργανα στον Manuel de Falla, και το 1927 το Αγροτικό Κοντσέρτο για τσέμπαλλο και ορχήστρα στον Francis Poulenc.Τα δύο κοντσέρτα παίζουν οι νεώτεροι σολίστ Tony Millan και Trevor Pinnock ενώ η Wanda Landowska ακούγεται στα έργα La Dauphine του Jean Philippe Rameau, Les barricades mysterieuses του François Couperin και Φαντασία σε ντο ελάσσονα του J.S.Bach
webradio.ert.gr/trito

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

"Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός..." (του Αντώνη Αρκά 16-3-17)


Στα ήσυχα μονοπάτια της καταπράσινης εξοχής της Κορνουάλλης πέρα από τους διαβάτες, που πάντα σε χαιρετούν και σε καλημερίζουν με χαμόγελο, συναντάς και κάποια παράξενα μνημεία του παρελθόντος. Σχεδόν σε κάθε πεζοπορική διαδρομή και μάλιστα στα πιο απομονωμένα, ήσυχα και όμορφα σημεία της, που μπορεί να είναι πάνω στην όχθη μιας λίμνης, μέσα σε ένα δάσος ή σε μια απόκρημνη ακτή που αντικρίζει την μανία και την αειθαλή ζωντάνια του ωκεανού, υπάρχουν μικρά ξύλινα παγκάκια. Αυτά τα μικρά μνημεία είναι ενθυμήματα σε αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν από τη ζωή. Κάθε ένα εξ αυτών, αντί για ταυτότητα, έχει στη ράχη του μια μικρή χρυσή ταμπέλα χαραγμένη με μια αφιέρωση σε λατρεμένους συντρόφους που έφυγαν, σε εραστές της θάλασσας που τους πήρε για πάντα στην σκοτεινή αγκαλιά της, σε παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν αλλά αγαπήθηκαν πολύ και σε γονείς που άφησαν μια γλυκιά ανάμνηση κι ένα δυσαναπλήρωτο κενό στις καρδίες των απογόνων που τους το αφιέρωσαν.



Κάθε φορά που συναντάς ένα τέτοιο ταπεινό παγκάκι γεμίζεις με ανάμικτα συναισθήματα δέους, συγκίνησης και θλίψης που κάνουν την πεζοπορική σου διαδρομή να αποκτήσει έναν υπερβατικό χαρακτήρα. Ξαφνικά το σιωπηλό μονοπάτι γεμίζει από αόρατους διαβάτες του παρελθόντος που βρίσκονται στο ίδιο σημείο που βρίσκεσαι κι εσύ και ατενίζουν την ομορφιά του ίδιου τοπίου, η μόνη διαφορά του οποίου είναι ότι κάποτε εκεί δεν υπήρχε αυτό το παγκάκι. Τότε συνειδητοποιείς ότι η θέα αυτού του ξύλινου μνημείου δεν είναι το τοπίο αλλά το επέκεινα.



Ίσως το πιο περίεργο συναίσθημα είναι ότι από τον φόβο βεβήλωσης της μνήμης αυτού στον οποίο είναι αφιερωμένο, το πλησιάζεις με δισταγμό μην μπορώντας να περάσεις τον αόρατο τοίχο και να θαυμάζεις το τοπίο καθισμένος πάνω στις ξύλινες μνήμες άλλων ανθρώπων. Είναι αυτός ο σεβασμός που σε κάνει, όταν πια πάρεις την απόφαση να το τολμήσεις, να κάτσεις με την ίδια ευλάβεια που κάθονται οι θρησκευόμενοι στα στασίδια της εκκλησίας. Όμως ακόμα και τότε μια ασυνείδητη προσταγή σε εμποδίζει να κάτσεις στο μέσον τους. Πάντα η θέση που διαλέγεις είναι στην άκρη τους για να αφήσεις χώρο να κάτσουν παρέα σου εκείνος που έφυγε και δίπλα του τα αγαπημένα του πρόσωπα που με τόσο συναισθηματικό νόστο και αγάπη έδωσαν στους διαβάτες μια ευκαιρία να ξεκουραστούν και να αναλογιστούν την ίδια τους τη μοίρα μέσα από ένα ταξίδι στο χρόνο μέσω του χώρου. Ακούς σιωπηλά τις μνήμες που έδεσαν τις ζωές αυτών των ανθρώπων και οι ψίθυροι τους σε κάνουν να μπορείς πλέον να ατενίζεις σε τέσσερεις διαστάσεις και μαζί με το χώρο και το τοπίο το οποίο τον απαρτίζει, να μπορείς να βλέπεις και στις δυο κατευθύνσεις του χρόνου.



Είναι τέτοιες στιγμές που σε παροτρύνουν να κάνεις την επικίνδυνη διανοητική ακροβασία και το σχεδόν σίγουρο επιστημολογικό ατόπημα, να περάσεις από το μοντέλο μιας μεγαλειώδους φυσικής θεωρίας, στην ερμηνεία της. Στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας αυτό που υφαίνει το πολύπλοκο υφαντό της Πραγματικότητας είναι οι κοσμικές γραμμές κάθε ύπαρξης. Είναι χαραγμένες πάνω στην απέραντη στασιμότητα του χωροχρονικού συνεχούς και το μόνο που μπορεί να δώσει συντεταγμένες σε αυτό το χάος είναι το γεγονός της συνάντησης δυο τέτοιων κοσμικών γραμμών. Η συνάντηση σου με αυτά τα παγκάκια είναι σαν μικροί σηματωροί φάροι σε μια, κατά τα άλλα, παγωμένη και απέραντη θάλασσα γεγονότων. Οι συντεταγμένες, τα ονόματα και τα επώνυμα δεν στοιχειωθετούν ταυτότητες αλλά σηματοδοτούν τετριμμένους διαχωρισμούς συνδιασμών ποιοτήτων που είναι νομοτελιακά αναπόφευκτα αποκυήματα της τυχαιότητας. Η χρονική διαδοχή τους είναι μια απλή ψευδαίσθηση του θεατή που παρακολουθεί μια ταινία το μοντάζ της οποίας δεν έγινε «κάποτε» αλλά ήταν πάντα η πεμπτουσία μιας ύπαρξης που δεν πέρασε ποτέ από μια διαδικασία γέννησης.


   
Στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο Ludwig Wittgenstein που ήταν ο κύριος εκφραστής του Λογικού Θετικισμού, του Γνωσιολογικού ρεύματος του Κύκλου της Βιέννης, προσπάθησε με το μνημειώδες έργο του Tractatus Logico Philoshophicus, να αποκρυσταλλώσει κανόνες για την ορθή χρήση της γλώσσας με σκοπό την εξασφάλιση της ορθότητας της συμπερασματολογίας που βασίζονταν σε αυτή. Το ποιο συγκλονιστικό αυτής λογικό-φιλοσοφικής πραγματείας ήταν το τέλος της που σαν το φίδι που τρώει την ουρά του, ουσιαστικά αποδομούσε όλη την προηγούμενη ανάλυση. Σε πολύ ελεύθερη μετάφραση το έργο του Wittgenstein τελείωνε με την φράση: «Αυτό που Είναι πραγματικά δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια».



Η δύναμη της Τέχνης είναι ότι μπορεί μέσα από τους ήχους και τις εικόνες να μιλήσει στο μαζικό ασυνείδητο που είναι άλαλο αλλά όχι ά-λογο και να ξεπεράσει τους περιορισμούς στους οποίους αναφέρεται ο Wittgenstein. Γι’αυτό αν κάποιος με ρωτούσε γι’αυτά τα ξύλινα παγκάκια το πρώτο που θα σκεπτόμουν να του πω θα ήταν οι στίχοι από το υπέροχο τραγούδι του Γιάννη Αγγέλακα «Καινούργια Ζάλη»:
Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
Μα εσυ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη.
Θέλεις ξανά ν’αποτελειώσεις μοναχός
‘Ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω από τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι.
https://www.youtube.com/watch?v=cGzdTQUiX04
… γιατί τελικά δεν είμαστε ταξιδιώτες στο Χρόνο αλλά θεατές του Χρόνου.

Αντώνης Αρκάς (Κορνουάλλη Μ. Βρετανία 16-3-17)

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Hari Kanakis: "Close Square" for Orch. & Choir, (Sibelius Prog.)



Μοιράζομαι μαζί σας την τελευταία ανάρτηση έργου μου στο κανάλι μου στο YouTube.
Πρόκειται για το έργο που έγραψα στην διπλωματική εξέταση Σύνθεσης το 1999 ολοκληρώνοντας τις σπουδές μου στο ωδείο "Μουσικός Σύνδεσμος Αθηνών" με Άριστα και ειδικό Βραβείο της επιτροπής για το σύνολο των υποβληθέντων  έργων.

Όπου ακούγεται φωνητικό μέρος, στην παρτιτούρα οι χορωδοί τραγουδούν στίχους του ποιήματος "Κλειστό Τετράγωνο" του Άρη Αλεξάνδρου.
Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από τις δύσκολες μέρες της εξορίας του ποιητή.  
Η κλιμακούμενη ένταση που συνοδεύει τους αγωνιώδεις στίχους κορυφώνεται στο τέλος με ένα εφιαλτικό φινάλε και μια διάφωνη εμπλουτισμένη συγχορδία.

Η εκτέλεση δεν μπορεί, όπως είναι φυσικό, να αποδώσει τα εκφραστικά ηχοχρώματα και τις δυναμικές μιας εκτέλεσης από πραγματικούς μουσικούς.

Το έργο έχει σταλεί και στο εξωτερικό, αποσπώντας πολύ εγκωμιαστικά σχόλια.


Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας

Χάρης Κανάκης
Συνθέτης-Πιανίστας
Μέλος ΕΕΜ

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Κοτσύφια. Οι προάγγελοι της Άνοιξης!


Οι προάγγελοι της Άνοιξης, τα αρσενικά κοτσύφια έχουν αρχίσει εδώ και λίγες μέρες το τραγούδι τους. Το ξημέρωμα δεν είναι πια μοναχικό, έχει ήχο, μαζί με την μυρωδιά της Άνοιξης που έρχεται πίσω από τα βουνά.


Το αρσενικό το οποίο είναι και εκείνο που κελαϊδάει, είναι ολόμαυρο, με εξαίρεση το κίτρινο ράμφος και τον κίτρινο δακτύλιο γύρω από τα μάτια, ενώ το ενήλικο θηλυκό και τα νεαρά πουλιά έχουν σκούρο καφέ φτέρωμα. Αυτό το είδος αναπαράγεται στους κήπους ή στα δάση, κατασκευάζοντας μία τακτοποιημένη, καλυμμένη με λάσπη και με σχήμα μπολ φωλιά.

Είναι παμφάγο, τρώγοντας μία μεγάλη ποικιλία από έντομα, γεωσκώληκες, καρπούς και φρούτα. Έχει μήκος 23 με 29 εκατοστά, μακριά ουρά και βάρος 80 με 120 γραμμάρια. Το αρσενικό έχει πολλά διαφορετικά μελωδικά καλέσματα. Στη φωτογραφία κατανομή του κότσυφα στον παγκόσμιο χάρτη. Στην Αυστραλία εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια.



Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

«Γκέμμα» του Δ. Λιαντίνη. Σκέψεις για ένα εμβληματικό βιβλίο. (του Χάρη Κανάκη)



Πως μπορεί να συνυπάρξει σε μια πρόταση, σε μια σελίδα ενός βιβλίου, ο Οδυσσέας του Ομήρου, με τον Αινεία του Βιργιλίου, ο Χριστός από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο με τον Δάντη της Θείας Κωμωδίας και εκεί κάπου στριμωγμένος ο Φρόυντ με τον Νίτσε να κρυφοκοιτάζουν ηδονικά την Κίρκη, τη Σίβυλλα, τη Μαγδαληνή και την Βεατρίκη! Δεν είναι καθόλου δύσκολο αν ο συγγραφέας λέγεται Δημήτρης Λιαντίνης.

Διαβάζοντας το εμβληματικό του σύγγραμμα με τίτλο «ΓΚΕΜΜΑ», αισθάνεσαι πως ένας τυφώνας ρητορικής με θεματική ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, της Τέχνης και της φιλοσοφίας, από την «Γένεση» έως τις θεωρίες των κβάντων και της σύγχρονης επιστήμης,  σε έχουν κτυπήσει ανελέητα καθώς οι σελίδες διαδέχονται η μία την άλλη σε ένα βιβλίο που άνετα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε «ποταμό».

Ο λόγος και η γλώσσα του συγγραφέα ακροβατούν μεταξύ του ποιητικού λόγου, της λογοτεχνίας αλλά και του επιστημονικού δοκιμίου. Ύφος λεξιλόγιο και τεχνικές γραφής εναλλάσσονται με μαεστρία και δυναμισμό κάνοντας το τελικό αποτέλεσμα μια αναγνωστική εμπειρία. Τα ερωτήματα που θέτει ο συγγραφέας στον αναγνώστη είναι τα περισσότερα χωρίς απάντηση και οι απαντήσεις που δίνει ο ίδιος τελικά είναι αφορμή για νέα χαοτικά ερωτήματα.

Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τον Λιαντίνη από τον συγγραφικό του οίστρο που σε πολλά σημεία αγγίζει τον πνευματικό και διαλεκτικό παροξυσμό. Στο οπισθόφυλλο τελικά δικαιώνονται οι σημειώσεις αντί βιογραφικού, αναφέροντας, «Το ερώτημα που του τέθηκε (ενν. το συγγραφέα)  στο δρόμο, κάτι σαν το αίνιγμα της Σφίγγας στις Θήβες, εστάθηκε το ακόλουθο: Καθώς κοιτάς το μηδέν στα μάτια δύνεσαι να μην αποκαρτερήσεις; (Ο συγγραφέας) Αποκρίθηκε: Ναι!

Εν κατακλείδι ο Λιαντίνης δεν διστάζει να αποδομήσει ένα ένα τα ιστορικά γεγονότα και γιατί όχι να ξαναγράψει την ιστορία με τον δικό του μοναδικό τρόπο, δημιουργώντας ένα ακόμη, δικό του αυτή τη φορά, παράλληλο σύμπαν, που λες και έρχεται από τα πιο μακρινά σημεία του σύμπαντος. Δεν ξεχνάει όμως σαν γνήσιος σύγχρονος διανοητής που σέβεται την πορεία του να απαρνηθεί σταθερές αξίες και δομές της φιλοσοφίας αλλά και της θρησκειολογίας θέτοντας τον εαυτό του στην πλευρά των γνήσιων αιρετικών, που ακόμα όμως κι αν διαφωνείς μαζί τους δεν μπορείς να μην τους ακούσεις. Πόσο μάλλον να ακούσεις έναν θαρραλέο αυτόχειρα που σαν άλλος σύγχρονος Σίσυφος έζησε την περιπέτεια της ύπαρξης ως το τέλος.




Δημήτρης Λιαντίνης